شوکرانی

آیا حضور یا عدم حضور رئیس قوه مجریه در یکی از جلسات مجمع  تشخیص مصلحت نظام ، چنان اهمیتی دارد که رسانه ها به آن بپردازند و آن را از زوایای مختلف مورد نقد و تحلیل قرار دهند؟ پاسخ به این سوال در وضعیت سیاسی متعارف و سالم منفی است . رئیس دولت ، در واقع فقط یکی از اعضای حقوقی مجمع تشخیص است و همچنان که ممکن است روسای دیگر قوا یا اعضای دیگر مجمع ، به دلیل مشغله های گوناگون ، در بعضی از جلسات شرکت نکنند ، حضور یا حضور رئیس دولت هم چندان اتفاق عجیبی نیست . اما وقتی این گونه نیست و هر بار که احمدی نژاد در جلسه مجمع شرکت می کند ، رسانه های مختلف عکسهای او را منتشر می کنند و درباره حضورش مطالب متنوع و گاه ضد و نقیض نوشته می شود ، نشانه ای است از اینکه وضعیت سیاسی کشور در وضعیتی غیر معمول است . البته این فقط یکی از نشانه ها است و ماهها است که به هر سو نظر بیندازی ، از این جور نشانه ها دیده می شود و به همین دلیل ، رفتار رسانه ها در قبال یک حضور ساده احمدی نژاد در مجمع تشخیص مصلحت ، برخلاف آنچه باید باشد ، چندان تعجب برانگیز نیست !

این نگاه رسانه ای بازگو کننده یک واقعیت دیگر نیز هست ؛ اینکه نه تنها دولتمردان با رفتارهای نابهنجار خود در طول این سالها ، وضعیتی ویژه را بوجود آورده اند ، بلکه این وضعیت که بخشی از آن رودررو قرار گرفتن تمام عیار بخشهای مختلف نظام در مقابل هم است ، دور از چشم مردم هم نیست و اگر چه جزئیات آن معلوم نیست اما همه می دانند چه خبر است . داستانی است که بر هر سر بازار ی هست و همین باعث شده که رسانه ها هم این چنین رویکردی داشته باشند . این دقیقا برخلاف نظر بعضی که فکر می کنند اگر رسانه ها به این موارد نپردازند ، مردم هم کاری به این کارها ندارند و می توان همین طور کج دار و مریز ، داستان را تا پایان دوره دولت فعلی ادامه داد! بازخوانی هفت سال حضور دولتمردان فعلی در راس قوه مجریه ، نشان می دهد که چنین کاری اولا وضعیت ناهنجار را تشدید می کند ، چنان که وضعیت امروز سیاسی کشور ، به مراتب بدتر از سالهای 87 و 88 است ؛ ثانیا در دنیای امروز ، محدود کردن رسانه های داخلی کشور ، تنها باعث رونق و توجه بیشتر مردم به رسانه های خارجی می شود و بس! یعنی در این عصر دیگر شتر سواری دولا دولا امکان ندارد!

شاید با این اوصاف ، این سوال پرسیده شود که خوب ، پس چرا در هفته های اخیر احمدی نژاد درجلسات مجمع شرکت می کند و رفتارش درجهت بهبود وضعیت نابهنجار سیاسی است ؟ این سوال اما بر اساس پیش  فرضی است که غلط است ؛ یعنی علت اصلی حضور احمدی نژاددر جلسات مجمع چیزی نیست که مبنای این سوال قرار گرفته است ، چرا که اگر چنین نیتی وجود داشت نباید همزمان این اقدام ، رویارویی با قوه مقننه ، قوه قضائیه ، شورای نگهبان ، شهرداری تهران و... ، آن هم به طور بی سابقه ای همزمان با هم شکل می گرفت ! داستان همان داستان معروف دم خروس و قسم حضرت عباس است! پس باید حضور احمدی نژاددر جلسات مجمع را بنا به علل دیگر دانست که مطمئنا یکی از آن علتها این است که به نظر سامان دهندگان رفتار دولت ،دیگر عدم حضور احمدی نژاد در جلسات مجمع کارایی خود را از دست داده و هیچ توجهی را برنمی انگیزد و کشتی بان را – در این خصوص – سیاستی تازه باید! این سیاست تازه چیزی نیست جز حضور یکباره در جلسات مجمع که بار دیگر حواسها را به داستان تقابل دولت با مجمع ، یا همان تقابل احمدی نژاد با هاشمی رفسنجانی جلب می کند !

دولتمردان در طی این سالها نشان داده اند که آنچه بیش از هر چیز دیگری برایشان مهم بوده توجه رسانه ای به آنها است و در این راه به هر کاری دست زده اند . نامه نگاری به بوش و مرکل و شیراک  را به خاطر دارید ؟ آن داستان اگر چه واقعا ارزشی برای کشور نداشت ، اما مدتها مورد استفاده تبلیغاتی دولت قرار گرفته بود و به قول عماد افروغ ، کار به جایی رسیده بود که بعضی مشاوران احمدی نژاد این حرکت او را با کارهای انبیا مقایسه می کردند!  سفرهای پر هزینه استانی ، اگرروزی بدون غرض و با دقت مورد مطالعه وتحلیل قرار گیرد ، به نظرم همین نتیجه از آن گرفته می شود و... جالب تر از همه اینکه ، خانه نشینی 11 روزه احمدی نژاد هم احتمالا از همین ویژگی ذهنی دولتمردان پدید آمد!

همه اینها را نوشتم که این حرف نهایی را بگویم : اینکه با چنین وضعی واضح است که تلاش بعضی از اهالی سیاست و کسانی که مصالحی را پیش چشم دارند، نیز کار چندان موثر و مفیدی نیست و چیزی را تغییر نمی دهد ؛ نه از این جهت که سعی آنها ارزشمند و از روی حسن نیت نیست ،بلکه از این جهت که ذهنیات و شیوه رفتاری دولتمردان به گونه ای نیست که جای امیدی باقی گذاشته باشد .می گویند جلوی ضرر را از هر جا بگیری منفعت است و متاسفانه مردم ایران در این سالها بسیار ضرر کرده اند.